Adam Jezior
Biografia
Adam Jezior urodził się 27 listopada 1903 w Lubartowie. Od młodości łączył służbę wojskową z działalnością polityczną: w 1918 służył w Wojsko Polskim, a w 1920 walczył w wojnie z Rosją Sowiecką jako żołnierz 176 pułku piechoty WP. W 1919 był pisarzem kompanii w Lublinie i po zwolnieniu w 1921 został uczniem piekarski.
W latach międzywojennych działał w Związku Zawodowym Budowlanych i ruchu robotniczym; wstąpił do PPS-Lewicy, a następnie do KPP. Był przewodniczącym Sekcji Młodzieżowej PPS-Lewicy w Lublinie, przewodniczącym Komitetu Bezrobotnych w Lublinie i sekretarzem okręgowym PPS-Lewicy; w 1929 wstąpił do KPP.
11 kwietnia 1930 aresztowany, 18 lutego 1931 skazany w Lublinie na 7 lat więzienia z zaliczeniem aresztu; po apelacji wyrok zmniejszono do 6 lat. Podczas odbywania kary we Wronkach był w zarządzie komuny więziennej. 3 stycznia 1936 zwolniony, został sekretarzem Zarządu Związku Zawodowego Robotników Budowlanych w Lublinie. Był jednym z głównych organizatorów strajków lubelskich murarzy i cieśli, za co 30 marca 1936 został aresztowany; zwolniony 5 maja 1936. 26 czerwca 1936 ponownie aresztowany i do 21 maja 1937 był osadzony w Miejscu Odosobnienia w Berezie Kartuskiej. Po zwolnieniu był murarzem w różnych firmach budowlanych.
Od grudnia 1939 do czerwca 1941 dyrektor łaźni miejskich w Kowlu, członek Miejskiej Rady Delegatów Robotniczych (RDR) i Komitetu Miejskiego (KM) MOPR. Po ataku Niemiec na ZSRR ewakuowany do Kijowa, od lipca 1941 żołnierz Armii Czerwonej, do maja 1942 był w batalionach budowlanych, pracował przy budowie bazy naftowej w Uljanowsku nad Wołgą. Później pracował w kołchozach w Kazachstanie. W sierpniu 1943 wstąpił do Armii Berlinga i został zastępcą dowódcy baterii ds. polityczno-wychowawczych, a potem zastępcą dowódcy dywizjonu ds. polityczno-wychowawczych w 3. pułku artylerii lekkiej w stopniu podporucznika. Od lipca do października 1944 przeszedł szlak bojowy 1. Armii WP z Kowla do prawobrzeżnej Warszawy. Później skierowany do służby w MO w Lublinie, do sierpnia 1950 pracował w Komendzie Głównej MO, gdzie był m.in. szefem Oddziału Gospodarczo-Finansowego i szefem Oddziału Służby Zewnętrznej. W lipcu 1947 mianowany podpułkownikiem MO. Od lutego 1951 ponownie służył w WP. W październiku 1954 mianowany pułkownikiem. Od maja 1952 do lipca 1953 dyrektor Departamentu Wojskowego w Ministerstwie Budowy Miast i Osiedli, lipca 1953 do listopada 1956 w Ministerstwie Przemysłu Miesnego i Mleczarskiego. Od marca 1959 - września 1964 pracował w Głównym Zarządzie Politycznym WP, potem przeniesiony w stan spoczynku.
Zmarł w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera C31-4-20).